Column: Kans op werk in Indonesië verhogen door stage in België
Zondagavond 7 november. Ik krijg een telefoontje. Tri en Wiwin, de eerste afgestudeerde Indonesische meisjes van ons Collibri-scholingsprogramma, zitten vast in Jakarta. De vulkaan blaast teveel stof in de lucht. Ze weten nog niet wanneer de volgende vlucht vertrekt, vertraging verzekerd.
Een dag later zijn Tri en Wiwin doodvermoeid als ze ons bedrijf binnenstappen. Tri heeft haar diploma accountancy net op zak, Wiwin moet haar IT-diploma nog bezegelen met haar thesis, die vertraagd is door een virus op haar PC. Vijftien studenten met een moeilijke sociale en financiële achtergrond zitten in het universiteitsprogramma in Semarang. Vanaf dit jaar zullen telkens drie tot vier nieuwe studenten afstuderen. Om hun kansen op werk in Indonesië te verhogen, bieden we telkens twee afgestudeerden een stage aan bij de Groep Coluyt.
Gebedsmomenten
In al ons enthousiasme hebben we geprobeerd om een gevarieerd stageprogramma samen te stellen, gaande van winkelbezoeken, rondgang op productie en logistiek, uitleg van onze accounting en IT, marketing, bezoeken bij Vredeseilanden, Zuiddag en de KHL. Na een hele uitleg over het verloop van hun verblijf, komen zij met hun agendapunten. Ze vragen wanneer ze de dans die ze hadden ingeoefend kunnen tonen. Kwestie van de firma te bedanken. Verder willen ze graag weten hoe ze hun gebedsmomenten kunnen inlassen in dit programma. Ook willen ze graag weten of we willen kijken naar het robotontwerp dat één van de andere studenten gemaakt heeft.
Als ik hen s’avonds een lift geef naar Renaat en Hugo, twee ervaren Colruyt-medewerkers die zich elk als gastgezin kandidaat stelden, lijken ze onwennig en zenuwachtig. Tri vertelt me in gebroken Engels dat ze zonder diploma in een fabriek moet werken. Een eigen bedrijf oprichten, is haar levensdroom.
Gastmama’s jas
In de praktijk loopt alles wat anders dan gepland. De felle regen en het koude weer zijn moordend voor de meisjes. Ons fietsplan valt al gauw in duigen. De klimatologische aanpassing is veel groter dan verwacht. We halen al snel extra truien boven en de winterjas van de gastmama wordt ingepalmd. Eén gastgezin moet zelfs geëvacueerd worden omwille van het overstromingsgevaar. Dat blijkt voor hen niet zo ongewoon. Enkele weken geleden waren zij immers geëvacueerd door de uitbarsting van de vulkaan. Spijtig genoeg teisteren stormen en overstromingen ook nu hun woonplaats in Semarang.
Die drie weken waren een wederzijdse confrontatie met heel wat interculturaliteit. Het ritme van het goedgevulde stageprogramma deed hen realiseren dat “tijd” bij ons heel belangrijk is. Hier zijn heel wat mama’s aan de slag, maar van georganiseerde kinderopvang hadden ze nog niet echt gehoord. Hun universiteit biedt veel meer culturele activiteiten aan op de campus, dat leek hier veel anders en serieuzer. Ook werd het belang van een gemeenschappelijke taal steeds duidelijker. Na drie weken was hun Engels beduidend verbeterd. De zorg waarmee ze in alle rust, laagje per laagje hun danskleding aanpasten zoals de tradities het voorschrijven, vond ik ontroerend en confronteerde mij met een rijkdom die wij verloren hebben.
Klankbord
Intern is een nieuw Collibri-netwerkje gegroeid tussen de meters, peters en gastgezinnen. Zo ontdekten we toevallig dat één van de personeelsleden jaren in Indonesië heeft gewoond en de taal perfect meester is. We gaan de stage grondig evalueren en zijn benieuwd naar de impact ervan op de toekomst van Tri en Wiwin. Ik hoop dat ze hun droom kunnen realiseren.
Tri en Wiwin hebben Indonesië meer kleur gegeven en geven een gezicht aan de mensen achter de producten die we uit Indonesië importeren. Ik hoop dat we op hen kunnen rekenen als klankbord en dat ze kunnen antwoorden op vragen die ons aangaan, maar ver van ons bed gebeuren. Denk maar aan duurzaam bosbeheer en de werkomstandigheden in bedrijven waar wij social audits doen. We hebben nu een persoonlijke band die het facebook-gehalte overstijgt. Ze zijn de start van ons kleine Collibri-netwerk van jongeren die zichzelf uit de armoede trachten te werken om in hun eigen land het verschil te kunnen maken.
Mieke Vercaeren is adviseur Public affairs en coördinator Duurzaam Ondernemen bij de Groep Colruyt. Zij beheert de projecten van de Collibri Foundation for education.
