Verantwoorde kleding - Something Blue Antwerpen

website:

www.somethingblue.be

U bent zelfstandig communicatie-adviseur. Waarom lanceert u een modehuis?

Philippe Oorts: “Zeven jaar geleden was ik beroepshalve betrokken bij projecten van de Koning Boudewijnstichting rond duurzaamheid. Het drong tot me door dat de man in de straat zich weinig concreets kan voorstellen bij maatschappelijk verantwoord ondernemen. Duurzaam bouwen en fair trade zijn gekend, maar daar stopt het. Ik ben beginnen nadenken over een businessinitiatief dat MVO dicht bij de mensen zou brengen.”


Waarom mode?

Philippe Oorts: “In een bedrijf in Grobbendonk zag ik ooit dat zelfs nieuwe, niet-gebruikte stoffen tot lompen worden verwerkt. Ik ontdekte dat er behoorlijk wat ongebruikte textielstoffen op de markt te vinden zijn. Overschotten, volledige rollen. Ook knopen en andere benodigdheden zijn massaal voorradig. Ik besloot echte eigentijdse mode te produceren uit kwaliteitsmateriaal dat anders verloren zou zijn gegaan, ontworpen door talent van bij ons en “handmade in Antwerp” in een bedrijf dat sociaal zwakkeren kansen geeft.”


Hoe is uw plan concreet geworden?

Philippe Oorts: “Ik wilde er niet alleen voorstaan. Nico Vranckaert, een zakenman die twee kledingmerken heeft, was enthousiast. Hij kent de modewereld en bovendien runt hij een invoegbedrijf. In Marc Reynders vond ik een strateeg en mentor, die ook het kapitaal verschafte dat we nodig hadden om het productie-atelier uit de grond te stampen. Marc is een ondernemer uit de grafische sector. Met ons drieën vormen we de leiding. Elk van ons steekt een beperkt gedeelte van zijn tijd in de zaak.”

Mini-hype

Something Blue, zo heet het modehuis, vestigde zich in de Kerkstraat in Borgerhout. “Dit is een buurt waar veel te doen is rond integratie. Onze aanwezigheid is een beetje een signaal.” Twee pas afgestudeerde mode-ontwerpers waren snel gevonden. Langdurig werklozen konden, na een opleiding van de VDAB, aan de slag in het atelier. “Onze zeven mensen vinden het fantastisch dat ze bij dit project betrokken zijn.”

In mei 2007 werden de eerste collecties (een voor vrouwen, een voor kinderen) met veel bijval gepresenteerd. De prijzen liggen iets hoger dan confectie, want het gaat om quasi unieke stukken die met de hand zijn gemaakt. Jurkjes zijn er vanaf 40 euro, en het prijzigste artikel is een jas van 120 euro waarin leer zit verwerkt.

Philippe Oorts: “Er kwam een mini-hype op gang. Achter Something Blue zit een verhaal, en veruit de meeste klanten kopen omwille van dat verhaal. Ze willen wel in de eerste plaats dat de kledingstukken mooi en modieus zijn. Anders zouden ze elders gaan.”

Inmiddels wordt Something Blue verkocht via het internet (volgens Oorts al een paar tientallen bestellingen per week), en ligt de collectie bij een aantal kleinere boetieks. De ambitie is tegen eind 2007 te leveren aan twintig winkels. Daarmee zal de grens van de huidige capaciteit van 600 stuks per maand bereikt zijn. Als alles goed gaat, komt er wellicht al in 2008 een flagship-store in Antwerpen. We gaan ook bedrijfskleding maken, vertelt Oorts, en hij toont een stuk uit een serie van 200, een T-shirt met inzetstuk in leer.

De modewereld werkt met verkoopseizoenen; winkeliers moeten lang van tevoren bestellen. Van de modellen die maanden later het best blijken te verkopen kunnen ze soms geen extra stuks geleverd krijgen, omdat de fabriek al met andere dingen bezig is. Frustrerend is dit. Something Blue werkt anders: het bedrijf ontwerpt en produceert meteen in functie van de grondstoffen die het op de kop heeft kunnen tikken en dus beschikbaar heeft. “Bijbestellen kan makkelijker, en onze winkeliers appreciëren dat.”

Verrijkend

Oorts geniet van wat allemaal op hem af komt nu hij iets in gang heeft gezet. “Ik heb een telefoon gekregen van de douane. In de Antwerpse haven blijken regelmatig partijen stoffen te arriveren die door niemand worden afgehaald. Daar kunnen wij zeker iets mee doen. Eerlijk gezegd, aan de haven had ik nooit gedacht.”

Uzelf en uw twee partners hebben besloten niets te verdienen aan Something Blue. Sommigen vinden dat uw modehuis deloyale concurrentie pleegt, er is al een vraag over gesteld in het Vlaams Parlement. Hoe reageert u daar op?

Philippe Oorts: “Kijk naar de maatschappelijke meerwaarde die Something Blue voortbrengt. Wij benutten grondstoffen die anders grotendeels gewoon verloren zouden gaan. Wij geven kansen aan lokaal talent en aan mensen die voordien moeilijk een job vonden. Wij betalen lonen, hoor! En wij voeren geen prijzenconcurrentie.”

Wat zou u aanraden aan iemand die net zoals u een MVO-onderneming wil opzetten?

Philippe Oorts: “Doe zelf je vooronderzoek en besteed daar 10 of 15 procent van je tijd aan, laat dat niet aan anderen over. Durf je project even laten rusten indien je nog niet alle elementen bij elkaar hebt. Vertrouw ook op je buikgevoel. En vooral: als je voelt dat je goed zit, ga er dan voor.”

Een loon hebt u hier niet aan. Wat dan wel?

Philippe Oorts: “Je ondernemingsidee kunnen uitwerken is een beloning op zich. Maar er is ook wat anders. Ik ervaar het betrokken zijn bij een invoegbedrijf als een verrijking op persoonlijk vlak. Aan andere ondernemers zeg ik: als je aanwerft, zet dan de bril van de vooroordelen af. Kijk naar de mens die voor jou zit. Geloof mij, wat sommigen in het leven hebben meegemaakt, kan ieder van ons overkomen. Wij hebben alleen naar de mensen zelf gekeken. Als ze recht konden stikken, en als hun ogen begonnen te blinken wanneer ze ons verhaal hoorden, dan gingen we ervoor. Al onze medewerkers zijn vrouwen, onder wie twee allochtone. Ik ben nog altijd onder de indruk van het feit dat we zo snel zo veel talentvolle mensen bij elkaar hebben gevonden.”