Interview Rudi Cleymans (Syneton) “Kansengroepen is zo’n rare benaming…je moet als ondernemer zelf de kansen in je medewerkers zien.”
De carrière van Rudi Cleymans is een opmerkelijk succesverhaal. Omdat hij ervan droomde piloot te worden, volgde hij een opleiding aan de Koninklijke Militaire school. Een te beperkt zicht gooide roet in het eten, maar hij schopte het tot majoor en bleef tien jaar gestationeerd in Duitsland. Daar stond hij in voor de training en operaties van een bataljon in het Belgische leger. Rudi Cleymans zag jongere generaties toekomen en merkte hoeveel pc – kennis ze hadden. Hij beseft “ik ben niet mee met de moderne digitale evolutie”.
Rudi Cleymans: “Ik wilde eigenlijk steeds meer bijleren, maar omdat ik mijn job bij het leger blijkbaar zo goed deed geraakte ik er niet zomaar weg uit Duitsland. In ’89 hebben ze me toch een bijzondere licentie in de informatica laten doen aan de VUB. Ik werd dan de ‘eerste hogere officier informatica’ in het leger.”
Intussen had Nadine Ringoot, de echtgenote van Rudi Cleymans, het boekhoudkantoor NOETH in Mechelen overgenomen.
Rudi Cleymans: “Mijn vrouw had hier jaren gewerkt en kwam door de overname in een andere situatie terecht. Ik vond die uitdaging groter, waardoor ik besliste het leger te verlaten en huisman te worden. Dat heeft nog geen zes maanden geduurd, ik zat meer op kantoor dan thuis. Ik wilde helpen, want als buitenstaander zie je soms beter hoe dingen efficiënter kunnen. Ze was dagenlang bezig met facturatie e.d. en dan ben ik met ex-collega’s van het leger een programma beginnen schrijven. Door de implementatie van meer informatica werd het accountancykantoor beter georganiseerd.”
Was dat de start van Syneton en het begin van de groei van NOETH?
Rudi Cleymans: “Tegen mijn verwachtingen in wel ja. Vroeger was het hier een doodnormaal, zeg maar saai, boekhoudkantoor. Op een dag heb ik een presentatie van mijn programma Admin-IS gegeven, dat in se bedoeld was voor intern gebruik. En tot mijn verbazing was er veel interesse en was het meteen verkocht. Dat motiveerde me om, samen met Ortwin Van Leuven, een ex-collega uit het leger, Syneton op te richten en steeds meer jonge informatici aan te werven om te blijven groeien. Syneton werd onze BVBA om dienstverlenende KMO’s en organisaties te ondersteunen bij de organisatie van hun administratie, met behulp van informatica.”
Saaie boekhouders en jonge informatici, een bizarre mix...
Rudi Cleymans: “Dat heeft in het begin inderdaad nogal gebotst. Bijna alle medewerkers werkten hier al jaren voor mijn vrouw de zaak overnam. Hoofdzakelijk vrouwen met praktisch allemaal hetzelfde profiel: diploma boekhouding, tweede verdieners en weinig ambitie. Ze zaten vastgeroest in structuren. In de jaren ’70 en ’80 was het simpelweg de baas die beslissingen nam en de rest moest volgen. Maar dan wierf ik steeds meer jonge informatici aan. Het waren een beetje cowboys, die zich als zelfstandige gedroegen, maar wel meedachten aan de toekomst van het bedrijf en ideeën brachten. We werkten onderling met moderne communicatiemiddelen als msn en Skype. U kan zich voorstellen wat een aardverschuiving dat hier teweegbracht…De oudere dames waren het bijvoorbeeld gewoon dat iedereen zijn vaste plaats en kopje aan tafel had ’s middags. Ik heb dat afgevoerd, zelfs in het leger was men niet zo strak met regels. Maar de ouderen hadden wel het gevoel dat de jongeren zich meer konden permitteren, temeer doordat ik een soepeler beleid voerde dan de vorige baas. Ik was meer taakgericht dan uurgericht, en begreep het dat mensen bijvoorbeeld eerst hun kinderen naar school moesten brengen.”
Eigenlijk werd u met de noodzaak van een diversiteitsbeleid geconfronteerd voor u het besefte?
Rudi Cleymans: “Ik heb het moeten leren uit ervaring en de miserie die het meebracht. Voor mij was het vanzelfsprekend om jongeren en ouderen samen te brengen maar dat bleek niet zo. Ik heb veel gedaan om de sfeer losser te maken: thuiswerken, een fitnesszaal en een sauna geïnstalleerd... Ik wilde de jongeren niet laten vastroesten zoals ouderen, maar heb beseft dat je geen twee klieken mag vormen, de ouderen tegen de jongeren of omgekeerd. Het is heel belangrijk om ook ouderen bij vernieuwingen te betrekken.”
Een snelle groei betekende dat u op zoek moest naar meer personeel met het juiste profiel?
Rudi Cleymans: “Dat was geen sinecure. En dan moet je wel creatief beginnen denken. Door de vele faillissementen in het Limburgse aan het begin van de eeuwwisseling had ik werknemers uit die streken, maar de verplaatsingen waren op de duur niet meer haalbaar voor die mensen. Ik ben een samenwerking met de VDAB en Microsoft begonnen om mensen die moeilijk aan de bak geraakten op te leiden tot informatici. Zo kreeg ik hier een psychologe en een Kroatische in dienst. Dat heeft me doen beseffen dat het voornaamste van een medewerker de motivatie is.”
U diende uit te kijken naar kansengroepen?
Rudi Cleymans: “Ik vind kansengroepen eigenlijk een raar woord. Het lijkt wel of tegenwoordig iedereen die niet tot de categorie afgestudeerden tussen 25 en 45 jaar oud tot een kansengroep behoort. Het is toch heel raar dat men bijvoorbeeld 45-plussers als een aparte categorie bekijkt? Het belangrijkst is om naar de competenties van een persoon te kijken, je moet als ondernemer m.a.w. zelf de kansen in mensen zien en daarmee werken. Mensen opleiden bijvoorbeeld. Diversiteit is nodig om verschillende visies te creëren, maar niet in de klassieke benadering van kansengroepen. Als je je mensen mee laat denken met de baas creëer je betrokkenheid en motivatie, ongeacht diploma, geslacht en noem maar op.”
Diversiteit is normaal in uw beleid?
Rudi Cleymans: “Natuurlijk. Zogenaamde kansengroepen geven eigenlijk een bedrijf kansen. Ze brengen ervaring binnen en denken ‘out of the box’, velen hebben een andere, frisse kijk dan wat de ondernemer zelf denkt, wat een meerwaarde creëert voor je bedrijf. Bedrijven zonder diversiteit zijn een uitzondering, niemand heeft toch enkel afgestudeerden tussen 25 en 45 jaar in dienst?”
Inmiddels willen jullie weg uit dit oudere gebouw met een eerder klassieke uitstraling?
Rudi Cleymans: “We bouwen een gloednieuw kantoor in Bornem. Dat is een gebouw met veel licht en ruimte dat jongeren moet aantrekken. Het vult zo’n beetje de opzet van onze strategie, ik wilde een gebouw met toekomst, een modern dienstenkantoor. Er is een lounge, er komt een WII-ruimte en van het spaarbekken voor water heb ik een zwemvijver gemaakt. Met tegensturing bovendien, zodat je als het ware tegen de stroom in kan blijven zwemmen.”
U ziet de toekomst dus positief in?
Rudi Cleymans: “In Bornem is plaats voor 120 medewerkers. We hebben er nu 40 en ik hoop dat binnen de vijf jaar minimum te verdubbelen. Ik ken veel volk in de streek en dat helpt om medewerkers aan te trekken. Er is ook ruimte genoeg voor New Horizons, ’s werelds grootste onafhankelijke opleidingsinstituut voor informatica, waarvan we de rechten hebben verworven voor Brussel en Vlaanderen.”
Ondermeer de arbeidskrapte in de sector zorgde ervoor dat Syneton ook werknemers in India en Roemenië heeft. Het gaat hier om een outsourcing beslissing waarbij die mensen in eigen land blijven werken, weliswaar aan ongeveer dezelfde voorwaarden als in Vlaanderen.
Veerle Mertens
