Interview Mieke Vertriest (X-Trans) “In mijn vacatures stel ik geen eisen”
Een florerende business uitbouwen met laaggeschoolden, allochtonen, 50-plussers en voormalige werklozen? X-Trans bewijst dat het kan. Niet zonder reden heeft het transportbedrijf uit Aalter de eerste Pioniersprijs Diversiteit in de wacht gesleept.
X-Trans is in 2004 opgericht door Mieke Vertriest (38). Voordien had zij als bediende in een koerierbedrijf gewerkt. Elke avond vertrekken vanuit de firma negen vrachtwagens en twee bestelwagens voor vaste nachtritten naar bestemmingen in de Benelux en Duitsland. Bijna altijd is dit voor rekening van distributiegroep DPD; X-Trans is in de gebouwen van DPD gehuisvest.
Het wegtransport vindt niet zo gemakkelijk jobkandidaten. Hoe bent u aan personeel geraakt?
Mieke Vertriest: “Ik heb heel snel gemerkt dat ik in mijn vacatures te veel eisen stelde. Ik heb die allemaal laten vallen. Zelfs een rijbewijs hoeft niet meer. Voor de rij-opleiding zorgen we wel, de kosten krijg ik toch terug van het sectorfonds. Ik stuur jobaanbiedingen naar de VDAB en telefoneer naar de plaatselijke werkwinkel, naar Jobkanaal in Gent, naar de Jobclub en naar Job & Co. Dat werkt perfect. Die mensen zijn gemotiveerd en weten wat dit bedrijf nodig heeft. Sinds ik op die manier werk, is een vacature binnen de twee weken ingevuld. Soms binnen de week.”
Wie hebt u aangeworven?
Mieke Vertriest: “Drie van onze chauffeurs zijn van Belgische afkomst. Twee van hen zijn 50-plussers, de derde is zeer laaggeschoold en had zeven jaar niet gewerkt. De acht anderen zijn allochtonen van de tweede of de derde generatie, vaak laaggeschoold en lang werkloos geweest. Van de elf is er één die uit een ander bedrijf is overgekomen. De tien anderen heb ik terug naar de arbeidsmarkt gehaald, (lacht) ik zie dat als mijn bijdrage aan de samenleving.”
Blijven ze?
Mieke Vertriest: “Verloop is er hier eigenlijk niet. Ik doe inspanningen om hen te houden. Ik praat met hen in groep en onder vier ogen, om te zien waar ik kan helpen. Waar mensen voelen dat er wederzijds respect is, zullen ze niet gauw weggaan. Eén van mijn mensen zat in een schuldenspiraal. Ik heb met zijn schuldeisers gepraat en beheer nu een deel van zijn loon. Het menselijk aspect in een bedrijf is belangrijk.”
Uw chauffeurs rijden ’s nachts. Lukt dat voor iedereen?
Mieke Vertriest: “Ook dat leg ik goed uit tijdens de sollicitatiegesprekken. Wie twijfelt of hij nachtwerk wel aankan, geef ik een contract van enkele dagen en laat ik enkele keren meerijden met een chauffeur. Zo kunnen ze ondervinden wat het is. Door ’s nachts te rijden, zitten ze niet in de files. En het lossen gebeurt door het personeel van de klant, zodat ze vaak een rustpauze hebben van soms een uur.”
Geen spanningen tussen de Belgen en de allochtonen?
Mieke Vertriest: “Absoluut niet, maar ik ben over die kwestie heel duidelijk tijdens sollicitatiegesprekken. Wie zich niet goed voelt in het gezelschap van ‘anderen’, gaat beter elders kijken. De chauffeurs schieten goed met elkaar op. Mocht ik toch een onheuse opmerking horen, dan zou ik meteen ingrijpen. Overigens, wat voor zin heeft het, te kankeren over de werkloosheid onder de allochtonen, als je ze niet eens de kans geeft om te werken?”
Pioniers
De Pioniersprijs Diversiteit is in 2007 voor de eerste keer georganiseerd door het Ondernemersplatform Diversiteit. Het platform werd in 2006 opgericht met de steun van de Vlaamse Overheid en het Europees Sociaal Fonds. Het is een initiatief van de werkgeversorganisaties Unizo, VKW, en Voka.
Over het Ondernemersplatform Diversiteit, de Pioniersprijs Diversiteit en andere laureaten: www.verschillenversterken.be
Hendrik Mertens, Uit de nieuwsrubriek van MVOVlaanderen 14/12/2007
